ساختار مولکولی پلی اتیلن چگونه به کامیون های کمپرسی مقاومت در برابر خوردگی می دهد؟

مزیت اصلی از چرخ دستی های زباله پلی از ساختار مولکولی منحصر به فرد پلی اتیلن می آید. این سیستم پلیمری متشکل از زنجیره‌های کربن اشباع و گروه‌های عاملی بی‌اثر، مسیر واکنش خوردگی را در سطح میکروسکوپی مسدود می‌کند، یک سد حفاظتی شیمیایی طبیعی برای کالسکه ایجاد می‌کند و کامیون کمپرسی را قادر می‌سازد تا یکپارچگی ساختاری و عملکرد پایدار را در محیط‌های حمل‌ونقل سخت حفظ کند.
هنگامی که واگن های فلزی فاضلاب صنعتی اسیدی را حمل می کنند، اتم های فلزی تحت واکنش جایگزینی با یون های هیدروژن موجود در اسید قرار می گیرند و به تدریج حل می شوند و سوراخ هایی ایجاد می کنند. هنگامی که یون های کلرید در تماس با کالاهای نمکی قرار می گیرند، لایه اکسید روی سطح فلز را از بین می برند و خوردگی الکتروشیمیایی را تسریع می کنند. این واکنش ها نه تنها استحکام کالسکه را ضعیف می کند، بلکه ممکن است باعث نشت مواد و آلودگی محموله شود. در مقابل، به عنوان یک پلیمر با مولکولی بالا، پایداری شیمیایی ساختار مولکولی پلی اتیلن به کلید مقاومت در برابر خوردگی تبدیل شده است. پلی اتیلن از تعداد زیادی واحد اتیلن مکرر (-CH2-CH2-) تشکیل شده است که با پیوندهای کووالانسی محکم به هم متصل شده اند. این ساختار زنجیره کربنی اشباع دارای پیوندهای دوگانه یا پیوندهای سه گانه ای نیست که به راحتی اکسید شوند که احتمال خوردگی ناشی از اکسیداسیون از ریشه را از بین می برد. در عین حال، هیچ گروه عاملی فعالی در زنجیره مولکولی آن وجود ندارد که بتواند با اسیدها و قلیاها واکنش نشان دهد، که باعث می شود پلی اتیلن در هنگام مواجهه با محیط خورنده بسیار بی اثر شود.
هنگام حمل مایع ضایعات آبکاری بسیار اسیدی، به دلیل بی اثر بودن زنجیره مولکولی پلی اتیلن، یون های هیدروژن نمی توانند واکنش جایگزینی با مواد داشته باشند و دیواره داخلی کالسکه خورده و حل نمی شود. در مواجهه با حمل و نقل غذاهای دریایی با شوری بالا، یون های کلرید به سختی می توانند ساختار مولکولی پلی اتیلن را از بین ببرند و به طور موثر از مشکل خوردگی الکتروشیمیایی مشابه با کالسکه های فلزی جلوگیری می کنند. این خاصیت "ایمنی" در سطح شیمیایی کالسکه های پلی اتیلن را قادر می سازد تا در محیط های مختلف خورنده یکپارچگی را حفظ کنند. آرایش نزدیک و خواص غیر قطبی مولکول های پلی اتیلن، توانایی ضد نفوذ آن را افزایش می دهد. نفوذ مایعات خورنده به شکاف های مولکولی و ورود به داخل ماده دشوار است. حتی اگر برای مدت کوتاهی به سطح کالسکه متصل شوند، به دلیل عدم وجود مکان های واکنش شیمیایی، آسیب قابل توجهی ایجاد نمی کنند.
مزایای ساختار مولکولی پلی اتیلن نه تنها در مقاومت آن در برابر مواد منفرد خورنده، بلکه در تحمل آن به محیط های مخلوط پیچیده نیز منعکس می شود. هنگام جابجایی زباله های خانگی شهری، کالسکه باید به طور همزمان با مایعات اسیدی تولید شده توسط مواد آلی در حال پوسیدگی، اجزای قلیایی موجود در مواد شوینده باقیمانده و خوردگی الکتروشیمیایی که ممکن است توسط زباله های فلزی ایجاد شود، مقابله کند. پلی اتیلن، با اسکلت زنجیره کربنی پایدار و گروه های عاملی بی اثر، می تواند محرک های خوردگی مختلف را جدا کرده و از تخریب هماهنگ مکانیسم های خوردگی متعدد جلوگیری کند. سطح غیر قطبی آن نیز جذب کمی دارد و به راحتی به مایعات خورنده نمی چسبد و خطر خوردگی را کاهش می دهد.